Reizen

Hieronder kunt u een zevental verslagen op uw scherm oproepen van de korte of langere reizen van het VVA-Limburg.

Index:

- Ardennen - Clervaux 20-23/10/2009 - Joris Luyckx
- Fotoreportage bij het vierdaags reisje naar Clervaux en in de Ardennen
- Zeeland 4-8/5/2009 - Joris Luyckx
- Venetië 16-17/10/2006 - Jan Kesteloot
- Normandië 10-19/9/2003
- Elzas 31/8-3/9/2003 - Cyriel Leeten
- China 2-17/10/2002 - Cyriel Leeten
- Baltische landen en Polen 16-29/6/2001 - Cyriel Leeten

                                           “Waar de jachthoorn blaast ”

                                    De trip van het V.V.A. naar de Ardennen                           

Milka en Gaby hadden in hun reisprogramma reeds de schoonheid  bezongen van de Ardennen, zodat de meest besnaarde faun, dronken van de dauw, zijn lier zou verstoppen in het bos. Wie kon er aan de lokroep van deze “meerminnen”  weerstaan nu de haard weer wordt aangestoken, de kastanjebomen ruisen, de pompoenen zwellen, de wijnpers wordt opgesteld en het sterrenbeeld van Pegasus aan het uitspansel verschijnt.

Deze maand die eindigt op OBER heeft iets kelnerachtigs, iets van een cocktail met de rode gloed van wodka, bananenlikeur, oranjesap en grenadine. Zij schenkt haar beker vuur aan de wegstervende natuur.

Oktober is de maand van de dichters, de kunstschilders, de drinkebroers en praatvaren, dat voel je,dat zie je. De herfst blaast op de horen en het wierookt in het woud. De zware eiken ontdoen zich reeds in een sierlijke striptease van het laatste bladhandje van goud en de avondzon zet alles in een renaissancelijst van vermiljoen. Op het vensterschap staat een pot kweeperen –confituur.
 
Vermoeide minnaars lagen wellicht nog in bed, maar die dinsdagmorgen 20 oktober was het een grote drukte op de Carnegielaan ter hoogte van huize Tombal. Auto’s reden aan als zilveren reigers in de mist en werden netjes in de tuin van Milka neergepoot. Uit elk blikken doosje werden reiskoffers getoverd in alle kleur en grootte. Iedereen was in de stemming, want de vierdaagse naar het zuiden van het land wordt stilaan een klassieker.

Wie houdt er nu niet van de Ardennen? Parel aan de oever van de Maas vol kleine gehuchten, een schim of een waas over de heuvels tussen rotsen, kloven en bossen. Hier kom je tot rust, geen mensenmassa of autogecross, geen verstopte aderen van overvolle wegen. Land van spelonken en grotten, van nevels en dalen, van abdijen, kastelen, citadels, stuwdammen, marmergroeven en rivieren vol kwarts. Heerlijk land van wildgebraad, reeragout, hespen, pasteien, florisetten, worsten, “pavés de saumon” en forel. Slaapkussen  in het Belgisch alkoof!!

Land voor (academische)  badjasvrienden, woudlopers, torenklimmers, fort bestormers, aspirant-trappisten en citytrippers.

Landschap ongeëvenaard vereeuwigd op doek zoals de dichter Emile Verhaeren schreef over het werk van schilder Knopf : ”Ardennen van de hoogplateaus en weidse horizonten met roos getinte heidevelden, geel gekleurde varens en groene brem met eeuwige soepele immense lijnen die zich in het oneindige uitstrekken alsof de bergen waren uitgevouwen.”.

Het is het geologisch geheugen van België: zeshonderd miljoen jaren oud! Het is meer bebost dan drie eeuwen geleden, toen de Ardennen op een dorre, zandige streek leken. Het is een land van nimfen, feeën, bosgeesten, weerwolven en heksen.”Het zou beter beheerd worden door dichters dan door technocraten, “ aldus de politicus Paul-Henri Gendebien.

We vertrokken met aan het stuur onze vertrouwde chauffeur, Hubert van Staf-Cars en na een laatste laadbeurt aan Kinepolis ging het richting autoweg.

***

De windmolens van Godsheide draaiden met hun donkere wieken cirkels in de oranjerode morgenlucht. Voorzitster Milka hield een korte herdenking met een minuut stilte voor de onlangs overleden Jan Kesteloot, die een trouw lid was van het VVA.

De keuze van het menu in het hotel was het eerste thema van de dag. De bus had  veeleer weg van een Brussels restaurant waar obers de koks met luide stem toeschreeuwen: ”Parelhoen !!”, “Pavé de saumon met zuringsaus!! “,  ”Caramel !!”,
”Kaas !!”

Omstreeks 8.30 uur reden we over de taalgrens. “ Dag Vlaanderen ! “ zouden de broers Deborsu zeggen. Langzaam glijden we in het land van Didier, Joëlle, Elio en Laurette!

Het was nog erg fris in Eben-Emael en de donkere beboste mergelberg was nog niet klaar om zijn geheimen prijs te geven. Wachtende voor het terras aan de boorden van de Jeker zagen we de gapende opening in de berg met daarvoor op het gras enkele opgeblonken tanks en ander schietgerei.

Zonder zweefvliegtuigen of holle ladingen veroverde het VVA het fort.

We werden rondgeleid in de doolhof van gangen en trappen door een oudgediende van de Nederlandse Koninklijke Mariniers, die met enthousiasme, humor en kennis van zaken overvloedige uitleg verstrekte.

Een oorlog is moeilijk te plannen. Daarom bouwden de Belgen in de jaren 30 een gigantisch bunkercomplex om een eventuele aanval tot staan te brengen. Helaas kwamen de Duitsers bij de invasie van mei 1940 niet over het land, maar daalden ze vanuit de lucht met zweefvliegtuigen. Met behulp van zgn.”holle ladingen“ werd het grootste deel van de kracht van een explosie op één punt geconcentreerd, zodat de geschutskoepels vernietigd werden. In een half uur was het lot van het fort bezegeld en lag de weg voor de invallers open. Omdat er niet hard om werd gevochten is het fort nog grotendeels intact en kan men er zich een goed beeld van vormen hoe het geweest moet zijn om in de sombere ingewanden ervan te moeten leven . Wachten op een vijand die wel zou komen opdagen maar dan langs de achterdeur.

Ter illustratie geeft de gids ons een simulatie van een explosie zoals die destijds moet geklonken hebben in het fort.

In het fort zijn verder nog machinekamers met generatoren voor elektriciteit, douches met warm water en alles wat nodig is op een slagschip gebouwd op het land. Het enige wat nog dienst doet zijn de latrines en daar wordt volgens de gids nog zo gretig gebruik van gemaakt, zodat onder het fort wel de grootste mestvaalt of aalput van Europa moet liggen….

Er is een museum met uitbeelding van de hoofdrolspelers: generaal der Flieger Kurt Student, verantwoordelijke voor de operatie;  Lt.Witzig, chef van het lste Falschirmspringerregiment van de 7e Fliegerdivision; maarschalk Hermann Goering enz. Verder ziet men kanonnen, springtuigen, cachotten, hospitaalkamers en messen van onderofficieren en officieren enz….

Het fort met zijn 60 meter niveauverschil vanaf het gelijkvloers gold als oninneembaar. Het was de Titanic van de forten, maar het werd uiteindelijk ”het nine-eleven” of de ondergang van de New-yorkse Twin-towers, voor België, want de inname bracht grote psychologische ontreddering bij de troepen en de bevolking. De kostprijs in de jaren ’30 was omgerekend 1 miljard waarvan 25% facturen werden teruggevonden . Waar hebben we dat nog gehoord ?

***

Hoe dan ook in alle militaire scholen ter wereld en vooral in Duitsland kent men Eben-Emael!

Aan de andere kant van Eben-Emael geeft een holle weg uit op de  toren van Eben-Ezer gebouwd door de esotericus, kunstenaar en filosoof Robert Garcet. Het 12 meter hoge, 7 verdiepingen tellende bouwsel is opgetrokken in silexsteen.

Op de hoeken van het platte dak zien we een gevleugelde stier en een leeuw. We denken aan bouwsels in de aard van Dracula of een Harry–Potterfilm, maar de mevrouw bij het onthaal kan er niet mee lachen en geeft onverstoord en met overtuiging uitleg dat het “een ruimte is gewijd aan de broederschap tussen alle volkeren, die haar deuren opent teneinde de archeologische, paleontologische, historische ontdekkingen en de universele gedachten van Robert Garcet te delen “ .

Daar koop je niks voor en word je absoluut niet wijzer van. We wandelen in de tuin die vol staat van monolietachtige monumenten en stenen curiosa.
De herfstzon maakt gaten in de bomen en we slenteren door de roestige bladeren.

Binnen op de muren staan teksten in Cyrillisch, Grieks en Hebreeuwse schrift. De 3 meter hoge beesten, gelijkend aan de beesten op het dak, wonen hier... In een al even groot houten boek werd een stukje uit het evangelie volgens Matheus opgetekend. Een bas-reliëf toont een Tyrannosaurus Rex die op zijn kop krijgt van een zwevend zwaard en beschoten wordt door raketten… Wat moet je daar nu van denken? Men staat heel perplex  bij zoveel onzin en kan alleen maar denken dat Onze Lieve Heer zijn getal moet hebben!!

Op het terrein van de vroegere silexgroeve en omliggende is ook nog een openluchttentoonstelling maar na deze exhibitie van zoveel mysterieuze “kunst” hebben we het wel gehad en trekken we naar het restaurant “Le Moulin du Broukay “ waar een schotel kip met broccoli en kroketjes op ons  wacht. Het is een mooie rustige herfstwandeling. De Jeker stroomt als een zilveren lint langs de weiden en bomen die zich laten verwennen door de warme middagzon..

Dolhain-Limbourg is een dubbeldorp  aan de Vesder en ooit hoofdstad van een hertogdom en vestingstad. Met een autocar omhoog klimmen van Dolhain naar Limbourg is ook geen eenvoudige klus. Het vergde heel wat stuurmanskunst van Hubert, de chauffeur.

Limbourg ligt op een 80 meter hoge vooruitspringende rots die nagenoeg volledig omringd is door de Vesder. In de late middeleeuwen was het een oninneembare vesting. Later was het voorwerp van bestormingen, belegeringen en brandschattingen en werd het totaal verwoest… Bij de teruggave van het stadje door de Hollanders aan de Oostenrijkse keizer Karel VI was de rol van Limbourg uitgespeeld. Er zijn schilderachtige steegjes, belommerde poëtische plekjes, mooie met bloemen versierde burgerwoningen en stokoude vestingwallen overschaduwd door hoge tamme kastanjes. Van op de kazematten kan men wandelen tot een punt waar men uitzicht heeft op de vallei van de Vesder. Er is een waterput en een pomp en een mooi kasteel ( van de familie Poswick). Er is ook een middeleeuwse kerk en  de oude gotische abdijkerk van St.-Joris. In de hoofdstraat Place St.-Georges klinkt het rumoer van kinderen die worden afgehaald, dan wordt het muisstil als op een kerkhof. De oude herenhuizen die verkocht worden komen in handen van Nederlanders en Duitsers.

***

De Afdamming van de Gileppe is het plan en het huiswerk van ir. Bidaut en zorgt voor de verbetering van het regime van de Vesder, voor de textielindustrie en de waterbevoorrading van Verviers en omgeving inclusief groene stroom. Men heeft er 6 jaar aan gebouwd. Vanuit de toren heeft men een prachtig uitzicht op de dam, de leeuw, het stuwmeer en de twee wateropvangtorens. Met een lift konden we omhoog en door sommigen werd ze gebruikt om “ jojo” te spelen en op en af te gaan. De 300 ton zware leeuw kon deze “spielerei“ maar matig bekoren. Ostentatief draaide het beest zijn achterste en keek de andere kant op!

Het was reeds duister toen we Clervaux bereikten. De verlichte kerk van St.-Cosmos en Damianus, de grote benedictijnenabdij van St.-Mauritz  en de burcht domineren het stadje.

Hotel  Koener prijkt met zijn gele pastelkleurige voorgevel als een gastronomische snoepdoos tegen de beboste hellingen. We waren in het gebied van de Heren van Clara Valle . Het diepe dal wordt bespoeld door de Cerf, een zijrivier van de Wiltz.
 
Het avondmenu was heerlijk en de kamers (sommige met jakuzi) uitstekend.

Op dag 2, woensdag 21 oktober ging onze tocht naar Vianden.
 
De hemel is grijs maar met een goedgeefse goudachtige grijsheid waar het zonlicht doorheen druppelt als door een zeef. We rijden door vlakten en valleien die bespoeld worden door mooie rivieren zoals de Sure en de Ourthe. Laatstgenoemde deelt Vianden in twee. We genieten van landschappen en bossen die hier en daar al flink verkleuren.

De natuur is tot rust gekomen. De landerijen liggen stil en verlaten. Her en der vliegt een patrijs op of steekt een ree verbaasd zijn kop door het frambozenhout om dan weer pijlsnel te verdwijnen. 0p het veld staat een wagen met dissel te wachten op een penseel van Vincent Van Gogh. Ergens ligt wellicht een borstelige ever, de woudstier van de Ardennen, knorrend ineengedoken tussen samengegroeide distels.
De lorken kleuren roest als het haar van Antonio Vivaldi, de Venetiaanse componist van de beroemde “Quattro stagioni “ of “ Vier jaargetijden “.

In Vianden aangekomen rijden we door de hoofdstraat met aan weerszijden huizen in tere pasteltinten, roze, crème en geel bedekt met blauwe leistenen. Voor velen is het nog een herinnering aan hun schoolreis. De smalle straatjes met ongelijk plaveisel leiden ons naar de burcht met de Yolande-toren waar Hendrik I zijn dochter opsloot, omdat zij de man die hij voor haar had uitgekozen niet wilde trouwen. Het meisje kon ’s nachts uit een torenvenster ontsnappen met aan elkaar geknoopte lakens en ging in een klooster om priores te worden van de abdij van Marienthal en werd later de Heilige Yolande.

In 1421 werd het de bakermat van de voorouders van het huis van Oranje-Nassau-Vianden dat uitstierf bij de dood van koning Willem III, de koning der Nederlanden en Groothertog van Luxemburg. Heel lang werd het slot gespaard tot een koopman uit de stad het in de eerste helft van de 19e eeuw opkocht en uit winstbejag alles afbrak en tot de laatste nagel verkocht. De burcht bleef achter als ruïne terwijl de inwoners van Vianden met het materiaal hun huizen opknapten. Later kwam het opnieuw in het bezit van de Luxemburgse hertogelijke familie die het overdroeg aan de Luxemburgse staat. Die restaureert het  nog steeds en het wordt druk gebruikt voor concerten, congressen en recepties.

***

De “Boeuf à la Bourguignonne”  in restaurant Le Chatelain in Hotel Oranienburg was heerlijk. Ook op het terras konden we genieten van een zalige herfstzon.

De terugtocht naar Clervaux liep langs een toeristische weg met prachtige vergezichten en dichte bospartijen.  De boomrijke dalen waren zichtbare symfonieën van rood en oud goud, van platinazilver en vermiljoen, van karmijn en brons.

In Clervaux werd rondgewandeld. Sommigen bezochten de abdij, anderen de tentoonstelling in de burcht “ Family of man “, weer anderen zaten op een terrasje te genieten van de zon, want het was 18° buiten. De sauna, wellness of ander genot hadden geen succes en natuurlijk bleven de badjassen in de koffers(!!).

Op dag 3, donderdag 22 oktober, stond het bezoek aan Orval op het programma.
Clervaux ontwaakte in regen en nevel. Het ochtendverkeer werd  haast overstemd door de echo van krassende kraaien in de bossen rondom.

Onze tocht ging langs Bastogne en Neufchateau. De mist bleef hardnekkig hangen en onttrok de horizon aan het zicht..Hier moet ik haast denken aan een herfstdag zoals alleen Rainer Maria Rilke had kunnen verzinnen met winden om het huis en hevig vallen van de bladeren (“ Herbsttag”). De dorpen lijken op verlaten spookdorpen, geen levende ziel te zien.

Orval ligt in een vallei zoals alle benedictijnenabdijen en heeft een bewogen geschiedenis. In 1132 arriveerden de eerste monniken. De abdij werd herhaaldelijk geplunderd en verwoest en in 1793 tot ruïne herschapen. In 1926 schonken de nieuwe eigenaars de ruïne terug aan de orde van Citeaux. Het nieuwe klooster werd voltooid in 1948. Pikant detail: eens was het de vossenburcht van Rex-leider Léon Degrelle, die er zijn toevlucht had gezocht alvorens naar Spanje te vluchten na de bevrijding . We zagen een video over het leven van de monniken, de kaasmakerij en de brouwerij van Orval. We bezochten ook de indrukwekkende ruïne en het museum met restanten van de vroegere abdij.

In de “Ange Gardien “ kregen we een Florisette voorgeschoteld met een lekkere Orval en daarna ging de lange tocht naar Luxemburg-stad.

De weg naar Luxemburg loopt langs het plaatsje Torgny in de Gaume, een streek die geniet van een microklimaat en doorgaat als het Toskane of Provence van België.
Torgny is als zuidelijk gelegen dorp een buitenbeentje wat fauna en flora betreft. Er wordt aan wijnbouw gedaan. De huizenbouw beperkt zich tot de dorpskom. Torgny bewaart het unieke en specifieke van zijn natuur in een klein maar prachtig reservaat  “Raymond Magné”, 6 ha. kalkgrasland en een oude steengroeve met een vrij ruw reliëf.

Langs uitgestrekte bossen en velden ging het tot aan de autoweg naar Luxemburg, een stad met een aantrekkelijk formaat. Op de Place de la Constitution zien we het Monument du Souvenir met de gouden vrouw op de zuil ter nagedachtenis van de twee wereldoorlogen. De Nederlandse Ann Mansholt Nauta bleek een toffe gids te zijn. Rijdende van het Bastion over de Adolfbrug  zagen we de “Spuerkees “
(Letzeburgs voor.Spaarkas) en de zetel van de staalreus Arcelor-Mittal. Over de Avenue de la Liberté kwamen we aan het Parijzerpleintje waar de meeste huizen nog dateren uit de tijd van Maria-Theresia. De Luxemburgers hielden hun bouwstijl in sobere stille barok om meer geld aan hun verdediging te kunnen spenderen.

***

In het jaar1815 verleende het Congres van Wenen het groothertogdom de status van onafhankelijke natie, maar bracht het ook onder in een personele unie met de koning van Nederland. Tegelijkertijd zorgde het voor aansluiting van het groothertogdom bij de Duitse Bond. Pas het Verdrag van Londen in 1839 legde definitief de basis voor het huidige onafhankelijke groothertogdom Luxemburg.

De soevereiniteit en neutraliteit zouden nog twee keer, tijdens de eerste en tweede wereldoorlog, geschonden worden. Maar na de langdurige beroering in zijn geschiedenis, waarin het land driemaal werd opgedeeld en delen van zijn territorium overgingen naar België, Duitsland en Frankrijk, was een natie geboren, trouw aan haar onafhankelijkheid, haar vorstenhuis en haar devies “Mir wolle bleiwe was mir sin“
(We willen blijven wat we zijn).

We reden over het dal van de Alzette, een smal riviertje dat glinsterde in de afgrond en kwamen op het plateau van de Kirchberg aan de Place de l’Europe waar het concertgebouw staat van het Philharmonisch Orkest van Luxemburg . De tocht ging verder over de boulevard Robert Schuman, de Pont Grand Duchesse Charlotte, Boulevard Kennedy en Boulevard Konrad Adenauer langs de gebouwen van de Europese Gemeenschap en het Europese Hof van Justitie en verder de sporthal en het arboretum. waar de grote “geldtempels “ staan zoals UBS, Banque de Paris et des Pays-Bas, Linklaters, Dexia en Deutsche Bank om maar enkele te noemen. In het Quartier Grunwald en het Quartier Kiem zien we de gebouwen van RTL en de Europese School. We zagen verschillende ambassades en het winkelcentrum Auchan.

We wandelden langs hoge vestingsmuren, op de ruïnes van een van de sterkste vestingen van Europa, ooit het “ Gibraltar van het Noorden “ genoemd.

Terug op de Place de la Constitution gingen we de kathedraal bezoeken en het hertogelijk paleis dat het enige renaissancegebouw is in Luxemburg.

Hierop namen we afscheid van de gids en keren in de duisternis terug naar Clervaux..

Op dag 4, vrijdag 23 oktober, was het dan de dag om de terugweg aan te vatten.
We reden naar Wéris dat ook wel het Belgische Stonehenge genoemd wordt omwille van de prehistorische megalieten die er worden aangetroffen namelijk twee dolmens
(ook wel hunebedden genoemd) en menhirs. Het eerste is een megalithisch grafmonument bestaande uit rechtopstaande stenen die een of meer platte dekstenen ondersteunen. Via bewegwijzerde wandelpaden kunnen zowel de site van Wéris als die van Oppange bezocht worden. Aan het kerkje van Wéris krijgen we uitleg over de stenen die in de muur zijn gemetseld: “puddingsteen“ en “diestiaan“ .

Daarna rijden we naar Durbuy waar we in een van de plaatselijke hotel-restaurants het aperitief of een koffie gebruiken.

In Coo hielden we nog even halt aan de bekende waterval en de Amblève. Het circuit van Francorchamps kon niet bezocht worden wegens sluiting door inbreuk op de tabaksreclame-wet.

Later gingen we in Spa omstreeks 15 uur eten in het hotel Dorint in Spa-Balmoral met het menu zoals aangekondigd in het reisprogramma en dan ging het ijlings naar huis over de autoweg. In de vroege avond arriveerden we in Hasselt.

Je kan in Lapland gaan snowboarden en in Acapulco gaan Cliff-Diven. De wereld is binnen handbereik en toch blijven de korte trips en dicht-bij-huis regio’s een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen.

Zo ook onze Ardennen, het groene eldorado ten zuiden van de taalgrens waar de Nederlandse dichter Jacques Perk zijn poëzie opdroeg aan zijn geliefde Mathilde zoals Guillaume Appolinaire in Stavelot zijn “Chanson du Mal-aimé “.

Het was een fijne reis, goed georganiseerd met een prima hotel en gezellig als altijd, want er werd gelachen, gezongen en gedronken! Jef vertelde moppen en gaf uitleg over alles wat te maken had met paarden, hooi en het boerenleven. Epicurus heeft gezegd dat de vriendschap het belangrijkste is in het leven en het niet terzake doet wat je eet maar met wie je eet. En gelijk had hij!! Vivat, floreat et crescat VVA!!

Onze dank gaat dan ook naar Milka, Gaby en last but not least onze behulpzame en knappe chauffeur Hubert van Staf-Cars.

Joris Luyckx

Omhoog

Fotoreportage bij het vierdaags reisje naar Clervaux en in de Ardennen

De 32 foto's sluiten zowat chronologisch aan bij het verslag van Joris Luyckx.
We beginnen de reeks met de groepsfoto in het Kasteel van Vianden

Bezoek aan het Fort van Eben-Emael

Bij de ingang	Effect van 'holle lading' op metalen traphal

Eben-Ezer, de toren van Robert Garcet	De afdamming van de Gileppe

Straatje in het stadje Limbourg	Château de la Porte d'Ardenne - Fam. Poswick*

* 8 generaties van de Familie Poswick volgden elkaar gedurende 250 jaar op in het Château in Limbourg

***

In het Kasteel van Vianden

Het Kasteel van Vianden op de rots - nu	De burcht bleef achter als ruïne - sinds de 1ste helft 19e-eeuw
Staf Gommers in het kasteel op een bankje in de zon	Fernand Bronders bestudeert de harnassen

Clervaux

Op de terugweg van de Benedictijnenabdij op de hoogte in het bos kregen we een mooi uitzicht op de Stad Clervaux met links de kerk, daarnaast het witte kasteel en dan de witte huizen in de laagte Gerda kijkt even niet naar beneden

Bij de ingang van de abdij	De nieuwe abdij
De grote oude zieke eik	Toch een jonge pater gezien samen met de boomspecialist
Ingang tot de kerkruïne van het middeleeuws klooster	De Nederlandse gids is eerst bij de legendarische Mathildebron
Spreken en luisteren tussen de ruïne 1ste en 2e van rechts onze nieuwe leden Arie en Helga Cleeren	De middeleeuwse abdijruïne
In de kelder: verslaggever Joris Luyckx met Honoré Beernaert en Rita Vandersmissen	In de kelder: Lydia Vanroye en Sim Muyldermans

De Stad Luxemburg

De stad Luxemburg van op de middeleeuwse vestingmuren	Groothertogin Charlotte van Luxemburg 1896-1985 spreekt haar volk toe

Wéris met zijn megalietenmuseum en zijn dolmen

Stenen versjouwen voor de dolmen in de voorhistorie	De dolmen van Wéris
Menhirs bij de dolmen van Oppagne	Bij de dolmen van Oppagne

In Durbuy en aan de waterval van Coo

Durbuy	Al lang niet meer geweest aan de waterval van Coo

Laatste avondmaal in het Dorinthotel in Spa	Na de Jambon de Parme au melon de Pavé de Saumon grillé

Foto's van Gerda en Ghislain Duchâteau

_________________________________________________

Foto-album Smeets

Hieronder vinden jullie een koppeling die je rechtstreeks toegang geeft tot ons webalbum met foto’s van ons 4-daagse reisje naar Clervaux en de Ardennen.
Wanneer je foto’s wil downloaden, geen probleem, alleen moet je weten dat ze dan eerst naar “Mijn afbeeldingen“  in de map “Mijn documenten“ worden gekopieerd. En van hieruit kan je ze opslaan waar je maar wil.
Hopelijk een mooie herinnering aan een heel fijne 4-daagse.

Voor toegang tot het foto-album klik hier

Groetjes,

Josée en Aimé Smeets

Van harte bedankt Aimé en Josée!

Omhoog

Met het VVA naar Zeeland (Nederland) van maandag 4 tot en met vrijdag 8 mei 2009 - verslag Joris Luyckx

                      Verslag van de 5-daagse VVA-reis naar Zeeland  (5 tot 8 mei 2009)

Lieve Vriendinnen  en Vrienden,
reizende windjammers en kreeftenpeuzelaars, maatjeskluivers, moedige strandjutters, duinenklimmers en jeneverproevers,

Holland is een land van dominees en Zeeuwse kletskoppen,
van tulpenbollen, Bosche-, olie- en andere bollen, van narcissen en hyacinten ,
van Goudakaas en de Efteling,
land van “bolussen” en andere kwibussen,
van Binnenhof, Keukenhof en Prinsenhof,
van Koninginnen, Prinsen en Oranjegekte,
van Van Basten ,Van Gaal en Vanistenrooy ,
van Joop van den Ende en Balkenende,
droomland en waterland waar de stormvloed tegen de Deltapoorten ramt !

We zijn weer aan het einde van een fijne, zeg maar fantastische reis. Een van de vele, want in zijn vijftigjarig bestaan heeft het V.V.A-Limburg zowat de hele wereld “ afgedweild “.

Iemand (vermoedelijk uit Antwerpen) heeft ooit gezegd dat de Limburger reeds tranen laat vloeien als hij in Diest komt. Als dat waar zou zijn dan is dat al lang voorbij. Nu weent de Limburger als de autocar van het V.V.A. volzet is en wordt hij droef van de lange file op de Boudewijnsnelweg.

Maar de naam van het V.V.A.-Limburg is een begrip geworden, een stevig merk waar velen jaloers op zijn
(en wij natuurlijk trots !). 

Achter Milka schuilt een pak energie en koppig doorzettingsvermogen, een harde tante die vele hostesses op de luchthavens doet wegkruipen achter hun incheckbalie, die obers en hardhorige hotelmanagers de stuipen op het lijf jaagt. Meer nog: die de zee doet terugtrekken hoewel Neptunus met zijn drietand zwaait. Maar voor “ haar kind “,  het V.V.A, is zij heel lief en wee hem die probeert haar deze schat te ontnemen !!

We reden dus naar Zeeland en via Roosendaal en Bergen-op-Zoom bereikten we Yerseke aan de Oosterschelde, waar we begroet werden door een lieve gids met Hasseltse roots, die ons uitvoerig vertelde over de mossel- en oesterkweek, het goud van Yerseke.

Ze vergezelde ons ook naar de fabriek van Prins & Dingemanse waar tonnen mosselen in containers werden aangevoerd, gereinigd, gesorteerd en verpakt voor de export.

Ze vergezelde ons ook naar de fabriek van Prins & Dingemanse waar tonnen mosselen in containers werden aangevoerd, gereinigd, gesorteerd en verpakt voor de export.
Het stonk er enorm en de decibels deden onze oren haast ontploffen en zeggen dat de mossel symbool staat voor lankmoedigheid, lusteloosheid en stilte!

Na dit interessante bezoek reden we verder het land in waar elk moment onverwacht de zee met zilver beschuimde golven aan de horizon kan opduiken ..

“Fährt ein weisses Schiff nach Hong-Kong
hab’ich Sehnsucht nach der Ferne                           
aber dann in weiter Ferne
Hab’ich Sehnnsucht nach Zuhaus……. “ ( Freddy “ Unter fremden Sternen “)

Het water, de wind en de wolken maken je inderdaad nostalgisch!

Terwijl hij ons piloteerde door het sympathieke stadje Goes, toonde onze chauffeur Eddy een staaltje van koelbloedigheid en stuurmanskunst. Onze autocar streelde zacht de muren van de soms pittoreske smalle straatjes en waar de doortocht onmogelijk bleek, werden de bewoners als marmotjes uit hun huisjes geroepen om hun auto te verplaatsen. Eddy van Staf-cars, je bent een ongelooflijke “crack “. Onze oprechte dank!

In Heinekeszand bezochten we een herder met zijn schaapskooi. We kregen een grondige uitleg over de kweek van Suffolk-schapen, over het nut van een “potstal “, wat bijgeloof over de kracht van hulsttakken tegen “ het zere bekje” en over de hygiëne voor de schapen en de risico’s van “ blauwtong “.

We kregen een grondige uitleg over de kweek van Suffolk-schapen…

De smalle dijken van de “ zak van Zuid-Beveland “ waren meer evenwichtsbalken dan rijbanen voor de bus. Ze slingerden langs “ welen “, “ kreken “, “oergaten” en turfputten door boomgaarden, aardappelvelden, zwarte bessenplantages en lang gestrekte hagen van meidoorn, de gevreesde boosdoener voor
het “ perevuur “. De toegewijde gidsen gaven ons deskundige uitleg over de flora, over het “ fluitjeskruid “ en de “ weegbree”, teveel om op te noemen.

De overbekende “ klok van Arnemuiden “ hebben we niet gehoord, maar we konden ons wel op een historische scheepswerf uit 1763 verdiepen in de bouw van tjalken of platbodems, “Hoogaarzen “ genoemd en kregen een technische uitleg over allerlei scheepsonderdelen en  werktuigen gebruikt bij de scheepsbouw...

…en kregen een technische uitleg over allerlei scheepsonderdelen en  werktuigen gebruikt bij de scheepsbouw...	maar we konden ons wel op een historische scheepswerf uit 1763 verdiepen in de bouw van tjalken of platbodems, “Hoogaarzen “ genoemd

In Vlissingen bezochten we het standbeeld van de zeeheld Michiel De Ruyter, die 402 jaar geleden in Vlissingen geboren werd en van op de Ruyterboulevard uitkijkt over de zee. Hij ligt begraven in Amsterdam. Onder zijn leiding wonnen de Nederlanders tal van zeeslagen tegen vijandige vloten.

In Vlissingen bezochten we het standbeeld van de zeeheld Michiel De Ruyter, die 402 jaar geleden in Vlissingen geboren werd en van op de Ruyterboulevard uitkijkt over de zee.

Het Golden Tulip-hotel in Koudekerke  achter de duinen was prima, maar een forse nachtelijke zeebries bracht ons even uit de slaap.

Dinsdag 5 mei, de tweede dag van onze “ Zeelandvaart “ stond Middelburg op het programma. De stadsgids Atie (of ‘s zondags “ Adrienne “) stond ons te woord en vertelde over het verleden van Middelburg, over de oorlog, het Calvijnjaar in Middelburg dat ook deel uitmaakt van de Bijbelbelt, de Nieuwe Kerk en de uitreiking en geschiedenis van de Four Freedom Awards

Het stadhuis is een van de mooiste voorbeelden van de Vlaamse late gotiek.	Kuipersweg in Middelburg

Middelburg is zowat het centrum van Zeeland . De vele historische monumenten in de oude stad geven een beeld van zijn rijk verleden. Het stadhuis is een van de mooiste voorbeelden van de Vlaamse late gotiek. Onder het uurwerk staat in het Latijn “ Praetereunt et imputatur “ . Ze (de uren) gaan voorbij en ze worden aangerekend. De abdijtoren, de Lange Jan, is bijna 90 meter hoog en biedt een schitterend uitzicht op de omgeving.

Met een open boot vaarden we op de grachten langs oude pakhuizen die herinneren aan de Verenigde Oost-Indische Compagnie ( V.O.C.). Dank zij onze lenigheid hielden we het hoofd op de romp bij de vaart onder de lage bruggen.

Aan het Abdijplein bezochten we het Zeeuws museum met zijn rijke collectie wandtapijten verbeeldende het beleg van Zierikzee en het beleg van Veere, beide van de hand van Hendrik de Maecht ( 1600-1603). In “De Drukkerij” op de Markt is een boekhandel gevestigd met Brasserie waar je de beste taart van Zeeland kan proeven.

Op woensdag 6 mei reden we door de straten van Domburg, het stadje waar de kunstschilder Mondriaan verbleef en schilderde en ook de schrijver Jeroen Brouwers zijn roman “Datumloze dagen“ laat beginnen.
 
Vervolgens ging de tocht naar Westkapelle. In het oorlogsmuseum aan de voet van de zeedijk werden we te woord gestaan door twee Zeeuwse schonen in plaatselijke klederdracht en die ons vergastten op een demonstratie van de fabricage van “babbelaars“. Tezelfdertijd mocht iedereen vragen stellen over de traditionele klederdracht in Zeeland. De belangstelling van de dames was groot, ook voor de expo van de schilder Dennis Gallloway. De heren beperkten zich tot het doornemen van wat geschiedenisboeken over de slag om Walcheren of kuierden wat rond in de straten bij het gedenkmonument en de vuurtoren van Mondriaan.

De belangstelling van de dames was groot, ook voor de expo van de schilder Dennis Gallloway.

Bakker Sonnemans in Burgh, de beroemde bakker van Zeeuwse bolussen, was onvindbaar tussen de rotzooi en rommel die hij in zijn winkel had opgestapeld. Uiteindelijk werd hij aangetroffen in een achterkot!

Wat vroeger een eiland was is nu door dammen en bruggen verbonden met de rest van Nederland. Zierikzee, aan de zuidkant van Schouwen-Duiveland en Brouwershaven aan de Noordkant van Schouwen.

Standbeeld van Jacob Cats (1577-1660) in Brouwershaven Cats is de volksdichter van Nederland, al heeft niet al zijn werk de tand des tijds doorstaan. Hij overleed op Zorgvliet (Den Haag), in het huis dat nu als ambtswoning van de minister-president in gebruik is, het Catshuis.

De havenstad Brouwershaven werd in de 13e eeuw gesticht.

In Dreischor bezochten we het graf van Mogge in de kerk, een rijke Zeeuw die zijn vermogen wegschonk voor de stichting van een plaatselijke universiteit wat nooit gebeurde.

In Zierikzee wordt het beeld van de haven beheerst door de 16e eeuwse stadhuistoren met zijn gouden windwijzer verbeeldende Neptunus et zijn drietand, de grote zuidhavenpoort en de Dikke Toren gebouwd door Rombout Keldermans.

Afgeknotte kerktoren in Zierikzee	In de oude haven liggen permanent historische schepen.

In de oude haven liggen permanent historische schepen.

Na ons bezoek reden we over de 5 km. lange Zeelandbrug. In Colijnsplaat zouden we gaan wandelen. Er zou vis verkocht worden maar het was er verlaten, geen “plaat” te zien , de vis was weg (of dood zoals bij de beroemde truc met de duif van Toon Hermans !!)

Op donderdag 7 mei stond Veere op het programma. Een hartstikke, aangenaam stadje waar het carillon dezelfde sfeer weergeeft als de beiaard van de Onze-Lieve-Vrouwtoren in Antwerpen in de Vlaaikensgang. Gezellige terrasjes, schilderachtige huisjes en een kleurige drukke jachthaven maken van Veere de parel aan de Zeelandse kroon.

Gezellige terrasjes, schilderachtige huisjes en een kleurige drukke jachthaven maken van Veere de parel aan de Zeelandse kroon.

Je zou er voor minder gaan trouwen en je laten fotograferen aan de Citerne. Het is een paradijs voor watersporters. Bij het vertrek van de autocar telde “de herder“ zoals gebruikelijk zijn schapen om tot ontzetting vast te stellen dat er vier tekort waren: 3 ooien en 1 bok en nog een klein lammeke verpakt in inpakpapier. Na veel GSM-verkeer en heen en weer kwamen de” verloren schapen” met aan het hoofd de bok (Louis) terecht.

In Vrouwenpolder gingen we zoals aangekondigd asperges eten, maar Louis die sinds Veere niet meer gerust was, durfde niet meer uit de bus komen en wilde de asperges laten aanbrengen ( !!) Hoe dan ook, we kregen er ieder zes voor weinig geld en het was lekker.

Om halfdrie in de namiddag werden we verwacht op Waterland Neeltje Jans en de Deltawerken. De naam “ Neeltje Jans “ zou afkomstig zijn van de Latijnse godin Nehalennia.
Al eeuwen is de zee vriend en vijand van de Zeeuwen. Na de grote overstromingen van 1953 waarbij honderden slachtoffers te betreuren vielen, besliste de overheid alle zeearmen behalve de Westerschelde af te sluiten. Het Deltaplan zorgde voor een betere bescherming tegen overstromingen en betere verbindingen met Zeeland en creëerde een flink aantal nieuwe toeristische attracties.

Stormvloedkering	Pijler van de stormvloedkering

In het Deltapark van Neeltje Jans kregen we een overzicht van de gigantische werken. Langs de Oosterschelde kwam na de stormvloedkering het grootste nationaal park van Nederland met tal van activiteiten voor wandelaars, fietsers, duikers en natuurliefhebbers.

Niet alleen in Kanaan maar ook in de bus gebeurden zaken zoals in de parabel en veranderde de toeristische taks in wijn !!

Op vrijdag 8 mei werd de terugtocht ingezet met op het programma een bezoek aan Delft en Keukenhof.

Delft is zoals Middelburg een rijke koopmansstad met een V.O.C.-kamer en belangrijke wetenschappers en schilders zoals Johannes Vermeer. Het is een nostalgisch stadje met grachten, boogbruggetjes, statige patriciërshuizen, grote kerken, verstilde hofjes en nauwe steegjes. De stad is onder meer bekend voor het typische “Delfts blauw” aardewerk dat lange tijd niet weg te denken was uit het burgerlijke interieur. We bezochten het atelier van de Delftse Pauw.

Delft is ook de Oranjestad waar Willem de Zwijger in 1584 werd vermoord en begraven ligt in de Nieuwe Kerk samen met alle overleden leden van het Nederlandse koningshuis.
Van op zijn sokkel kijkt de beroemde jurist Hugo Grotius naar al die wandelende academici.

In de Oude Kerk bezoeken we het graf van Piet Hein, de schilder Johannes Vermeer en de natuurvorser Anthonie Van Leeuwenhoek, vader van de microbiologie.

In de Waag achter het stadhuis serveert men uiensoep en broodje kroket.

Na Delft gaat onze tocht verder naar Keukenhof waar de tulpen stilletjes al  plaats hebben gemaakt voor de rododendron en azalea. In mei is het de “place to be“ voor elke bloemenliefhebber die niet bang is van een grote volkstoeloop.

In de late namiddag rijden we richting Den Bosch waar we verwacht worden voor een lekker etentje in de Golden Tulip aan de Markt.

Aan het einde van de reis past het even stil te staan bij de vele jaren  V.V.A.-activiteit in Limburg. Persoonlijk heb ik teruggedacht aan de reizen die ikzelf mocht meemaken.
Vele van onze vriendinnen en vrienden, en ik ga ze niet opnoemen, zijn intussen reeds overleden en volgen ons van achter een wolkske boven het Noordzeestrand, want ook hierboven of waar ze ook zijn is er een V.V.A. Zonder hun inbreng zou het V.V.A. niet zijn wat het was en nog is met name een “vriendenclub“ en zo mag het wat mij betreft ook blijven..

“ Vijftig jaar een halve eeuw, vogelvoetjes in de sneeuw “ ( Toon Hermans)
Er kunnen er gerust nog vijftig bij, want zoals bij de stormvloedkering is onze betonstructuur of tenminste die van het V.V.A. bestemd om nog 100 jaar mee te gaan.

Milka, we danken je voor al je werk en niet te vergeten Urbain en we hopen er in de toekomst nog eens bij te zijn. We zingen dan ook voor Milka parafraserend op het bekende lied van Piet Hein :

“ Haar naam is klein, haar daden bennen groot, zij heeft gewonnen de Zilveren Vloot !!

Joris  Luyckx 11 mei 2009

Foto’s Ghislain Duchâteau

Voor een printvriendelijke versie van dit verslag zonder de foto's klik hier

Niet minder dan 15 internetbladzijden foto's krijgen we nu ter beschikking van onze ijverigste fotografe tijdens de Zeelandreis Annie Sterck, echtg. Johan Suy. Haar album op de site van extrafilm.be is vrij toegankelijk op het internet. Heel hartelijk dank daarvoor, Annie. Je roept voor ons met je foto's nog eens de hele reis naar Zeeland voor ogen en voor de geest.
Om de foto's in haar album te bekijken, klik hier

Omhoog

Met het VVA in VENEZIA op maandag 16 en dinsdag 17 oktober 2006 - verslag ir. Jan Kesteloot

’t Is zondag 16 u. als de 50 VVA-deelnemers uit de frisse kalkgrotten van Postonja komen.
Ik moet nog naar adem happen van die adembenemende trektocht langs de reuzenzalen met ontelbare stalagtieten en –mieten en dan nog het gevaarlijk razend treintje door de spelonken.
(NB: in een groot ondergronds meer leven proteuspalingen in stilte).
Nu op de autoweg naar Venetië staat onze car van Streettour in de file door werken.

Ter inleiding aan de micro voor de “lieve mensen”.

De laatste stad op onze fantastische Kroatiëreis is Venetië, de dogenstad, en gelieve mij nu even te gedogen met wat uitleg over deze m.i. mooiste stad van Europa; ik durf zelfs stellen dat Venetië zo wat de kers wordt op onze 15-daagse reis-taart.

We zijn al op stap vanaf dinsdag 3 oktober; we bezochten reeds Istrië in het Noorden; dan de ganse Kroatisch-Adriatische kust met Split, Dalmatië, het eiland Korçula, het enige Dubrovnik, één dag-uitstap in het Montenegro-land; door Bosnië-Herzegovina met Mostar; dan Zagreb, de hoofdstad van Kroatië; en vandaag (zondag) nog de hoofdstad van Slovenië: Ljubljana.
We hebben op onze drukke reis in elke kuststad de gevleugelde Venetiaanse leeuw ontmoet: op de torens, de vestingen, de kastelen en nu trekken we binnen in het hol (is wel te oneerbiedig uitgedrukt) van de leeuw.

Lees verder

Omhoog

De reis naar Normandië van 10 september tot 19 september 2003

Het is voor mij geen sinecure om een indrukwekkende 10-daagse reis te rapporteren uit mijn notakrabbels, hier aan de micro in de car bij de terugreis. Ik voel mij als die reporter ter plaatse die in het TV-journaal ondervraagd wordt door Siegried Spruyt: "Mijnheer Mus, u bent reeds 10 dagen getuige van de bomaan­slagen van de PLO in hartje Jeruzalem, wat zijn uw reacties?". "Mevrouw Spruyt, ik tril hier op mijn benen aan de klaagmuur; net nog een bomauto ontploft; ik sta met mijn mond vol tanden". Zo werd Mobutu op zijn eerste galadiner opeens gevraagd iets in de micro te zeggen en hij heel lief "Bonjour micro". Eigenlijk zou ik, om een snel en degelijk verslag te maken, moeten beschikken over een laptop; voor oningewijden: een laptop is geen vrouwelijk kledingstuk maar een "handige" PC waarmee zakenmanagers op reis hun gegevens vastleggen.
Toch waag ik nu een chronologische beschrijving met eigen impressies; later kan een definitieve tekst volgen "als ik eens vijf minuten tijd vind".

Lees verder

Omhoog

De VVA-reis naar de Elzas van 31 augustus 2003 tot 3 september 2003 -
verslag dr. Cyriel Leeten

Op de terugreis in de car vraagt Milka mij zo lief "of ik het nog eens wil (en kan) doen" , waarin ik "het" moet begrijpen als het vertellen aan de micro over onze formidabele reis. Ziehier de potpourri van mijn notities (krabbels), gekruid met wat eigen fantasie of wat daarvoor kan doorgaan.

Lees verder

Omhoog

De Chinareis van 2 tot 17 oktober 2002 - verslag dr. Cyriel Leeten

Het VVA-Limburg is in de voorbije jaren uitgegroeid tot een wereld-vereniging. Grote culturele reizen in een vriendschappelijke sfeer voerden ons al mijlenver in allerlei windrichtingen. Na de Far West in Californië, naar het zuiden tot op Kaap de Goede Hoop, richting Noordpool tot boven IJsland. Alleen de oostelijke richting bleef dus nog open. Dat hebben we met deze reis verholpen. We gingen tot in de meest oostelijke uithoek van China : Peking (of Beijing). We hebben er weer een lange en goed gestoffeerde reis opzitten en dus waren de reizigers meermalen m o e  tot z e e r  m o e. Maar het loonde wel de moeite zoals in het geïmproviseerde en uiteraard onvolledige overzicht wel tot uiting zal komen.

Lees verder

Omhoog

De reis naar de Baltische landen en Polen van 16 juni tot 29 juni 2001 -
verslag dr. Cyriel Leeten

Mina Gea Sobar, Labakia draugi, Maro gerausas draugas, Najlepsie psygatsje !

Beste Vrienden,

Estland, Letland, Litouwen, het Balticum. We spraken ze altijd in één adem uit, wisten niet met zekerheid de volgorde, het hoorde zowat bij elkaar als de Benelux en we dachten nogal neerbuigend over die vreemde landjes. Toch zijn ze stuk voor stuk groter dan ons eigen landje, hebben ze een eigenheid en kwaliteiten. Esten bijvoorbeeld kunnen veel beter zingen dan wij ; getuige ervan : na een paar keer meedoen winnen ze al het Eurovisiesongfestival. Letten kunnen ook wielrennen en zijn ons wielerras voorlopig ver voor ; getuige ervan : ze hebben de regerende wereldkampioen op de weg Vainsteins. En voor Litouwen zal er ook wel iets gevonden kunnen worden. We hebben de drie landen gezien, met vooral ook hun verscheidenheid.

Lees verder